به بهانه روز گفتگوی فرهنگها

         سخن گفتن نعمت بزرگی است که خداوند به انسان عطاکرده تا از او مخلوقی متمایز بسازد به نام حیوان ناطق. اما کاش این حیوان ناطق قدری بیشتر به این توانایی ارزشمندش فکر میکرد .کاش قدرت تکلم را در کنار توان اندیشیدن قرار می داد ودر تمام طول تاریخ بشری هرگز دستبه سلاح نمی برد که بی شک روزی که خداوندحیوان عاقل ناطق را خلق کردچنگ وشاخ ودندان را وسیله دفاعی او نساخت که زبان واندیشه را جایگزین سازد اما افسوس !بشر فکرش را به کارانداخت برای ساختن اولین سلاح بعد دومین ،سومین وتا امروز همچنان در حال تلاش برای ساختن سلاحهای پیشرفته تر وقویتر بوده وهست
وزبانش را برای توجیه استفاده از سلاح وتهدید به استفاده از سلاح در برابر همنوعانش به کارگرفت.شاید تاریخ بشریت فرصتهای بسیاری را برای جایگزینی سلاح بیان به جای این همه کشتاربیرحمانه ازدست داده باشد وگواهش همان صفحات سیاه تاریخ است که در تاریخ هرکشوری بر روی نقشه این جهان، ثبت شده است.اما نسل امروز بشر که این همه در مذمت نرون وچنگیز وتیمور وهیتلر واستالین گفته ومیگوید
؛خود باید نسلی باشد پیشگام در جایگزینی گفتگو باجنگ.نهادینه کردن فرهنگ گفتگو در روابط بین الملل باید پیشزمینه ای داشته باشد که براساس آن ما منطق گفتگورا برپایه شناخت هموطنان باتوجه به فرهنگها وسنتهای قومی وقبیله ای متنوعی که در کشورمان وجود دارد مورد توجه قرار دهیم.اگر امروز بیاموزیم که به اقوام وعقاید مختلف در زیر آسمان یک سرزمین احترام بگذاریم وبکوشیم خلاءهای یک اندیشه را با اندیشه ای دیگر بپوشانیم شاید آنموقع بتوانیم خود را آماده کنیم برای پذیرفتن تمام اختلافهای فرهنگی وعقیدتی بین الملل ودر این راه بیاموزیم که صدای یکدیگر را بشنویم واز آن مهمتر تحمل کنیم مخصوصا صدای مخالف را. قطعا برای رسیدن به چنین جایگاهی درک درست داشتن از فرهنگها وتمدنهای پیرامونمان راهگشا خواهدبود و برای شناخت فرهنگها یکی از بهترین راهها داشتن ارتباطی دوستانه ومسالمت آمیز است با صاحبان آن فرهنگ.

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در دوشنبه سی ام شهریور 1388 و ساعت 23:57 | 

محراب علی،فریادعدالت

                                                           
                                                                                                                                                                                                 مردم مردم بر مرگ علی می گریند؟؟ اما کدام مرگ؟!کدام علی؟!به کدام ضربت؟!به دستان که؟بر مرگ کدام علی میگریند؟! همان علی که بامداد رمضان به ضربت شمشیری که در دستان ابن ملجم بودبا همان شمشیری که حکم قتل علی را از تمامی تاریخی که روزها و شبهایش را علی به سکوت صبر وجنگ محکوم شده بود ؛میگرفت!با همان زخمهایی که از علی مردی ساخت که هیچکس را یارای همتایی اش نیست.اما مردم بر مرگ علی اگر میگریید بدانید که علی نه یک بار که هزاران بار در تاریخ بشریت ضربت از ابن ملجمهای نامراد و نامرد خورده ومیخورد.هرکجاودرهرمکان وزمانی که به نام علی وعدل علی بی گناهی به جرم ناکرده محکوم می شود،علی از ابن ملجم زمانش ضربت می خورد.علی شهید همیشگی عدالت است و این را محراب به خون آغشته نمازش از فراز قرنها فریاد میزند.علی خنجر از پشت خورد.خون علی جاری در رگان تاریخ است وهرگاه خون مظلومی در هرکجای زمین ریخته شود انگارکه علی را دوباره وچندباره مضروب ساختند واینگونه است که علی فریاد همیشه عدل ودادخواهی در گوش ناشنوای این روزگار بیدادگرست و وای به آنان که فریاد علی را از فراسوی تاریخ نمی شنوند...     

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در سه شنبه هفدهم شهریور 1388 و ساعت 23:24 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندها

امکانات

  RSS