-----------

دلم خیلی گرفت وقتی باخبر شدم یه استعداد بی تکرار دیگه رفت وشاید اون لحظه که این اتفاق افتاد، لابد باز خدا بود که خواست گلی رو بچینه چون دید که زمین  دیگه قدر حضورشو نمیدونه...

 احمد آقالو با اون صدای گرم و اون اجراهای زیباش برای همیشه تئاتر ایران را در حسرت حضورهای بعدی خودش گذاشت تا هر از گاهی کارگردانی آهی بکشه که : کاش بود و این نقشو اون برام اجرا میکرد...

 بدون تعارف ، ما ایرانیها که همیشه خودمون رو به مرده پرستی محکوم کردیم حتی بین مرده هامون هم تفاوت قائلیم. تلویزیون ملی ما که یه رسانه همگانیه مرگ یکیو با بیشتر از هزارتا میان برنامه و ویژه برنامه چپ و راست اعلام میکنه و در مورد یکی دیگه به یادش بخیری کوتاه و لیست کردن آثارش قناعت میکنه،چرا؟!

 اگه ورزشکاری بخواد بره خال گوشتی کنار بینیشو ورداره رسانه ها اعلام میکنن اما تا امروز  بودند هنرمندان و فرهیختگانی از کشورمون که در بدترین شرایط و کاملا فراموش شده  ازاین دنیا رفتن . به هرحال مهم اینه که به قول قدیمیها: قدر زر زرگر شناسد قدر گوهر گوهری...

نمیخواستم سفر ابدی  هنرمند ارزشمندی مثل احمد آقالو فرصت گفتن اینارو ایجاد کنه ازش معذرت میخوام... و  بابت تمام روزهای  تئاتری بعد ازاین بدون آقالو متاسفم. به هرحال اون دینش رو  به هنر و ارزشهای انسانی ادا کرد و این  بازماندگان این قافله هستن که باید جای خالیش رو صبور باشن. یادش بخیر...

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در دوشنبه چهارم آذر 1387 و ساعت 20:16 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندها

امکانات

  RSS