عبدالحسین نوشین متولد مشهد و بزرگ شده تهران بود.خودش گفته است در آغاز جوانی عاشق هنر تئاتر بوده است و در گروه کوچکی از جوانان و محصلینی که در یک محله سکنی داشتیم و ریاست آن با آقای ظهیر الدینی بود شرکت داشتم وآرزو داشتم در تهران هنرستانی وجود میداشت تا بتوانم از راه علم وشیوه صحیح با هنر تئاترآشنا شوم. وشگفت نیست وقتی که در 1307 جزء نخستین گروه محصلین اعزامی برای تحصیل در رشته تاریخ به تولوز فرانسه فرستاده شد در کنسرواتوار آن شهر به تحصیل تئاتر پرداخت ودر 1311فارغ التحصیل به ایران بازگشت.                در 1314زمان برگزاری جشنهای هزاره فردوسی سه تابلو از داستانهای شاهنامه را همراه با لورتا همسرش و مجتبی مینوی برای مدعوین این مراسم به صحنه آورد و بخصوص تحسین مستشرقین خارجی را برانگیخت و دولت شوروی او لورتا را به فستیوال مسکو دعوت کرد. نوشین علاوه بر دانش تئاتری با موسیقی غربی آشنا بود وآگاهی های عمیقی در ادبیات فارسی داشت.او از همکاران مجله موسیقی بود که از سال1317 تا 1320به مدیریت سرگرد مین باشیان ریاست ادره موسیقی کشور منتشرمیشد. در همان سالهای همکاری با این نشریه برای تدریس تئاتر به هنرستان هنرپیشگی دعوت شد. کتاب «هنر تئاتر» که در 1330 نوشت هنوز هم کتاب ارزشمندی درحیطه بیان و بدن است.بعد از شهریور 1320 وارد عرصه سیاست شد و به عضویت کمیته مرکزی حزب توده درآمد.سوابق کمونیستی اوبه دوران تحصیلش در فرانسه بازمیگشت که به گفته انور خامه ای با رازداری بزرگ علوی با گروه 53نفر بازداشت نشد.در 1322 نوشین بازیگرانش را دستچین کرد وگروهش را تشکیل دادو با به صحنه آوردن نمایش ولفون کار حرفه ای اش را در تئاتر آغازکرد. در 1326 با اشاره حزب دو بازرگان تئاتر فردوسی را برایش بنا کردند و او کلاسهایی برای تربیت هنرپیشه تشکیل داد. ازجمله شاگردانش عزت اله انتظامی و عزیزاله بهادری بودند.او تئاتر فردوسی را تماشاخانه نمونه پایتخت کرد اما انتقادی که بر کار او میرفت این بود که علیرغم همنشینی با ادیبانی چون هدایت ،بزرگ علوی، مجتبی مینوی،صادق چوبک وپرویز داریوش زمینه ای برای درام نویسی ایرانی بوجود نیاورد وحتی توجهی به آثار نمایشنامه نویسانی چون میرزا فتحعلی آخوندزاده،میرزا آقا تبریزی و احمدخان محمودی نداشت سعی نکرد اثری از آنها را به صحنه بیاورد. عبدالحسین نوشین در انستیتو خاور شناسی شوروی به کار تحقیق انتقادی شاهنامه فردوسی پرداخت وهشت جلد از شاهنامه را تصحیح کرد وبه چاپ رساند با نام مستعار علی فردوس.نوشین در اردیبهشت 1350 در سن 70 سالگی در بیمارستان کرملین به بیماری سرطان درگذشت  با ابراز تمایل  بازگشت به وطن...

 

(بخشهایی از: درباره عبدالحسین نوشین به کوشش شاهرخ گلستان)