یادی از حسین پناهی

حسین پناهی با اون سادگی لحن کلام و لهجه خاص خودش ، نقشهای زیبایی در تئاتر،سینما و تلویزیون از خودش به یادگار گذاشته. پناهی از اون بازیگرانی بود که آدم دوربین رو توی چشمهاش نمی دید. چنان نقش خودش رو باورپذیر ایفا می کردکه اصلا انگار خودشه نه یه رل که فیلمنامه یا نمایشنامه براش ایجاب کرده . خودش ،صداش ،حرکاتش؛ به نوعی به اون شخصیت تبدیل می شد حتی در مورد حسین پناهی به جرات میشه گفت که این او نبود که به شخصیتها تبدیل میشد بلکه این نقشها بودند که به او تبدیل می شدند و چه باورپذیر و زیبا ! بعضی ها واقعا تکرار نشدنی اند. من نمیتونم حسین پناهی رو با هیچ بازیگر دیگه ای مقایسه کنم . اون فقط خودش بود . در مورد شعرها و نوشته هاش هم همینطور؛ در دکلمه هاش صداش کاملا با متن اشعارش تناسب داشت. فکر نکنم هیچوقت زنگ صداش و سادگی حرکاتش از ذهنم محو بشه؛کسی که دنیا ی پر ستاره نازی رو به ما شناسوند؛ شما چطور؟!

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در پنجشنبه هجدهم مرداد 1386 و ساعت 16:14 | 

به یاد احمد شاملو:شاعر باغها و آینه ها

من خويشاوند نزديك هر انساني هستم . نه ايراني را به غير ايراني ترجيح مي دهم نه انيراني را به ايراني . من يك لر بلوچ كرد فارس ، يك فارسي زبان ترك ، يك افريقائي اروپائي استراليائي امريكائي آسيائي ام ، يك سياه پوست زردپوست سرخ پوست سفيدم كه نه تنها با خودم و ديگران كمترين مشكلي ندارم بل كه بدون حضور ديگران وحشت مرگ را زير پوستم احساس مي كنم . من انساني هستم ميان انسان هاي ديگر بر سياره ی مقدس زمين ، كه بدون ديگران معنائي ندارم .

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در سه شنبه دوم مرداد 1386 و ساعت 21:51 | 

منوی اصلی

نوشته های پیشین

پيوندها

امکانات

  RSS