تبليغاتX
ارغنون
خانه | آرشیو | پست الکترونیک
به بهانه روز جهانی ارتباطات

            

                                          نمی دانم این آگهی را که اخیرا به بهانه روز ارتباطات ، 27 اردیبهشت،از تلویزیون چندبار پخش شد؛دیدید یا نه! آقای محترمی که از وجود هزاران هزار مشترک تلفن همراه در سراسر کشور قدردانی می کند و از اینکه کلی دفتر خدمات ارتباطی در کوی برزن ریخته است و همینجوری اوضاع حسابی رویایی شده و انگار که واقعا ما هم جزء همین دهکده مک لوهان شده ایم. در اینش که باید جزء این دهکده باشیم شکی نیست اما چگونه؟! با قربانی کردن کمیت به پای کیفیت ؟! با پول پیامک هایی که قرارست چند ماه دیگر بابت هر یک لاتینش 23 تومان وخرده ای بپردازیم واگر فارسی را پاس بداریم هر 60 کاراکتر 8 تومان وخرده ای ؟! و به خودتان که بیاییدمی بینید 8+8 می شود 16 و شما برای ارسال یک پیامک فارسی احتمالا از 60 کاراکتر بیشتر لازم دارید و باید پول حالای یک پیامک لاتین را برایش فرض کنید...

                                            گفتم دفتر خدمات ارتباطی یاد پرسنلش افتادم که اصلا معلوم نیست کجای این دنیای اشتغال ایستاده اند.اگر صاحب امتیاز این دفاتر باشی حتی اگر ضررش بیشتر از سودش باشد با خودت می گویی خوب کاری است که برایش سرمایه گذاری کرده ام و باید برایش تلاش کنم. حالا بماندکه به هر دری هم میزنی تا در آمدت بالا برود ،از ایرانسل گرفته تا هرچه که کمی تا قسمتی به موبایل ربط داشته باشد ( که البته طبق دستور ممنوع می باشد).اما اگر کارمند چنین دفاتری باشی خودت هم تکلیفت را نمی دانی از یک طرف باید جوابگوی مردم باشی که کارت ایجاب میکند و همیشه حق با مشتری است حتی اگر تمام در ودیوار دفتر را بخاطر گناه نکرده شما روی سرتان پودر کنند ...باید جوابگوی بخش اداری باشید که بدون اجر و مزدی روزی هزار مدل فرمان صادر می کنند...و غیر از اینها کارفرمای گرامی که با اعتماد به نفس فراوان شما را بیمه نکرده و حقوق آدمیزاد را سر برج کف دستتان نمی گذارد و تمام کارهای دفتر را می ریزد روی سرتان وبه خودتان که می آیید می بینید شما می مانید ونیم دوجین خرده فرمایشات از هر طرف که در بخش خدماتی کارکردن،طفره رفتن ازشان را غیرممکن می سازد چون آخرش این شما هستید که باید به مشترکان جواب بدهید و همه شما را می بینند ومی شناسند...

               و با این اوصاف جداً از آن اقایی که نامه اش در جلسه مربوطه خوانده شد و اشک شوق بر دیده ها جاری ساخت و سبب امتنان خاطرحضار محترم گردید، حسابی تشکر می کنم و روز ارتباطات را به همه کسانی که بهشان ربطی ندارد پرسنل خدمات ارتباطی خیلی جاها بدون بیمه و با کمترین حقوقروزگار میگذرانند (با اینکه کارشان بی ربط به بخش دولتی هم نیست)شدیدا تبریک می گویم! پایان.

                                        

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در یکشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1387 و ساعت 21:44 | 
...بدون عنوان

صفحه سیاه بهمن

 شیرازه بهار را ازهم گسست

و بهار نارنج

عطرش را

بر برگهای انجیر کهنسال گریست...
|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1387 و ساعت 22:5 | 
...دینگ دانگ

 

زندگی تنها برایم یک صدا داشت ؛ تکرار پوچ دینگ دانگ ساعت دیواری قدیمی خانه پدربزرگ از کودکی تا امروز که ساعت دیواری در گوشه ای پنهان در زیرزمین خاک می خورد...

امروز دریافتم که آن تکرار پوچ همان فریاد عبور سرمستانه لحظات بود ، بدون آنکه بتوانی آنرا متوقف کنی...
|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در جمعه ششم اردیبهشت 1387 و ساعت 20:57 | 
!!!؟؟؟

دوباره چشمان سرنوشت تر می شود

و حقیقت قهوه تلخش را در فنجان تقدیر می ریزد

رمز جدول کلمات متقاطع این فصل

سطر هجده ستون یازده

« چرا   م...ر...گ ؟!»
|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387 و ساعت 21:40 | 
ایمان بیاوریم

...سلام

ای غرابت تنهایی

اتاق را به تو تسلیم می کنم

چراکه ابرهای تیره همیشه

پیغمبران آیه های تازه تطهیرند

و در شهادت یک شمع

راز منوری است که

آن را

آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خوب می داند

ایمان بیاوریم

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد...

                                                        فروغ فرخزاد

 

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در سه شنبه بیستم فروردین 1387 و ساعت 21:35 | 
...سرزمینی در کارنیست

به خاطر آوردن رویاها

آن حضورهای نا بهنگام

که زمان از ورای آنها به میگوید

که ما را موجودیتی نیست

و زمان تنها چیزی است که باز می آفریند خاطره ها را

و در سر می پروراند رویاها را.

سرزمینی در کار نیست

به جزخاک و به جز تصویرهایش : خاک ونوری که در زمان میزید...

                                                                      اکتاویو پاز

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در پنجشنبه پانزدهم فروردین 1387 و ساعت 23:14 | 
با حافظ

صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

                                       بیار نفحه ای از گیسوی معنبر دوست

بجان اوکه به شکرانه جان برافشانم

                                       اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست

وگر چنانکه درآن حضرتت نباشد بار     

                                       برای دیده بیاور غباری از در دوست

من گدا وتمنای وصال او هیهات

                                      مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست

دل صنوبریم چو بید لرزان است

                                      زحسرت قد وبالای چون صنوبر دوست

اگرچه دوست به چیزی  نمیخرد مارا

                                       به عالمی نفروشیم مویی از سر دوست

چه باشد ار شود از بند غم دلش آزاد

                                       چوهست حافظ مسکین غلام وچاکر دوست

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در شنبه سوم فروردین 1387 و ساعت 22:12 | 
کاش از بهار این کوچه کم نمی شدی

           تک تک این لحظه ها را سر می برم بی تو، به یاد تمام روزهای با تو بودن که پس پشت گذاشتم و اندیشه تلخ روزهایی که می آیند و من بی تو باید بگذرانمشان...

                   به نسترنها چه باید گفت که امسال و سالهای دیگر پس از این صدای گامت را در گوششان کم خواهند داشت؟!اماانگار آنها هم می دانند ... که اینطور خمیده اند توی باغچه و تکیه شان را از دیوار حیاط برداشته اند. انگار آنها هم می دانندعکسهایی که آن روز در کنارشان گرفتی ثبت آخرین خاطره ای بود که باید تا ابد در ذهن این  باغچه تصویر شود...

         بهار امسال باغچه دلتنگ تو خواهد شد و تو از آن دورها به دلتنگی غنچه های نسترن ، شکوفه های آلبالو و این حیاط افسرده لبخند خواهی زد... و من دلم تنگ است از اینهمه دلتنگی و تنها دلخوشم به رویای لبخند آرامت. کاش از بهار این کوچه کم نمی شدی...

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در شنبه هجدهم اسفند 1386 و ساعت 21:27 | 
پدر اما برگرد...

 

...کاش تقویمها در صفحه بهمن می سوختند

یلدای شبهایم را پیوند می زنم به هجده بهمن،

آن لحظه که رفتی آرام و با لبخند

و انگار هیچ نیاندیشیدی به

لمس حسرت آلود دستان ناباورم بر گونه هایت

که بودنت تا همیشه را فریاد میزدند

با تک تک سلولهای سرد وافسرده شان.

چقدر دورم اکنون از لمس سرانگشتان خسته ات!

چقدر فاصله است میان شانه های من

با پیشانی تکیده تو!

و درمانده ام

در حسرت دیدن لحظه های لذت یک شادی کوچک

در چشمان صبور اما بی تاب تو برای رفتن...

 

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در چهارشنبه هشتم اسفند 1386 و ساعت 23:20 | 
جای خالی تو
روی طاقچه دلتنگیهام... یه جا واسه قاب عکست وا کردم...

عزیز دلم چطور بهت بگم: ...خ د ا ...ح ا ف ظ ...

|+| نوشته شده توسط سودابه محمدپور در شنبه بیستم بهمن 1386 و ساعت 23:3 | 
Powered By Blogfa - Designing & Supporting Tools By WebGozar